Европа

Хелоу.

Малце харав низ Европа втората половина од Септември, и се вратив утринава од она што се нарекува визна либерализација или поедноставно-нема пасошка контрола кога се шуњаш по Шенген државички.

Она што можам да го заклучам во споредба со Македонија...
Ја сакам МКД, таа е мојата земја и мојот дом. Но, пати сиротката. Пати од затвореноста во која дише и од која неможе да се фати за јаже со цел да се спаси.
Ех, да можеше после секоја посета во некоја од европските држави нашите министри и претседатели-да дадат предлог за подобрување на некој аспект од секојдневното живеење на човекот, ќе беше супер. Мотивирано ќе се гледаше на нив како субјекти кои не ја носат нивната титула едниствено како восочни фигури и иљадарчиња по џебови.

Се возев со велоспиед низ Амстердам и се почуствував ко госпоѓица бе, поштована. Коли ми застануваа, не дека бев со момакот кој е познат фраер у Брно. Туку бидејќи бевме у лента која имаше предност пред колите. И таму не те газат ако им возиш пред кола, туку имаат почит кон превозното средство кое го возиш.

Што фали во МКД?

Фали оптимизам и опуштеност во лицата кај луѓето, особено младите луѓе. Развиток и можност за стекнување на нови култури и проширување на културната позадина која ја носат во себе.
Како тоа е стекнува?
Секако не со прошета низ Драчево или Кочани. (Иако и тоа е восприемање на поинаков вид култура), туку со можност да видат како луѓето живеат во другите градови, да украдат навика дека е поубаво во сендвичот да се става Olive Oil, или дека велосипедот може навистина да го зголеми адреналинот, а со тоа и поголема физичка активност и помалку целулит.

Бев среќна, навистина минативе 15 денови во Септември. Собрав сила и ми се врати надежта дека може и за нас младите луѓе да биде подобро и посреќно.

Незнам дали љубовта ми помогна за оваа надеж, или едноставно се убава е промената.
Но, промената беше со еден тип кој го чекав толку време. И не се покајав за ниту еден миг.


Peace \/

Недостигаш

Времето одминува,
осаменоста останува.

Светот на дланка,
а срцето под кожа тешко дише.

Промени во мене,
промени во тебе,
промени на чувства,
промени на потреби.

Грешки во реагирање,
грешки во одбирање,
препрека.

Ќе се поправам,
ќе се вратам во нормала,
само се случуваат промени
и тешко ги разбирам,
погрешно ги толкувам
и се фаќам како за сламка во чаша коњак со чоколаден прелив
за нешто што не е толку магично
одколку што е она што го имаме.

Затворам очи и те гледам тебе,
твоите очи, твоите насмевки,
твоето срце во моите солзи.

Никогаш не ме остави,
но, те немам.
Ми недостигаш.

Еден е животот и враќање нема.
Живеам за да те видам и допрам повторно,
но сега сум осамена.

Како пуст лебед на Охридско езеро,
те чекам.
Тебе.

Осамениот лебед без другарче
умира.

Дојде време на уживање

Конечно и јас решив да го сфатам животот како уживање и почнав да го правам она што го запоставив додека студирав. Сега гледам серии и филмови, конечно ја открив магијата на концентрираноста кога гледа чоек филм или слично.
Сакав да ја споделам со вас мојата актуелна состојба на серии со кои се бафтам по дома.

Гледам "Lost", но како поминува времето сфаќам дека има нешто боље од тоа! И се вика ''Heroes", ако имате време или сте решиле да го живеете скопскиот живот на не праење ништо или трошење пари на мама и тато-heroes ви е права ствар.

И уште нешто кое ме фасцинира е ENTOURAGE, е тоа вреди да се погледне, серија од 4 сезони, која има модерна содржина, познати ликови, Холивудски живот, и секако актер кој мене ме... ух како да кажам? Ме фасцинира со своите актерски способности-Jeremy Piven.
Види фотос.













Бидејќи ги изгледав горенаведените серии, се префрлив на учење на биологија, анатомија, физиологија и слично, со серија која се вика "House".

СРЕЌНА НОВА 2008 ГОДИНА, ДРУГАРИЦЕ И ДРУГОВИ :)

Хо Хо Хо :)
Сакав да ви посакам од се срце добар почеток на новата година 08, па и Егзит 08 да биде примамлив па со Владе и Данче овој пат заедно да го посетиме :))

Али да продолжам, на сите кои понекогаш залутувате на мојот блог оваа година да ви биде проследена со позитивен тон секој ден, очите и срцето да ви бидат исполнети со љубов, давајте љубов, има многу луѓе кои навистина го сакаат тоа, а не покажуваат. Здравје да сте чувале, помалку цигари, има и непушачи на кои им е битен животот, помалку дроги пошо после некое време ќе сфатите дека слабо памтите и дека за една журка или фестивал здравјето си го уништувате. За расположење ви требаат само филм во глава и пренесете им го на другите, кој сака дека се вози со вас у него, а кој не сака, нека прави друг филм. Ви треба зелен чај за добро утро, за да се смеете повеќе и да ви се отворени очите за подобра концентрација, и секако пиво, или некое коктелче умерено, бидејќи животот е скап за да го трошиме на алкохол само :)
Ц витамини има во помаранџи, мандарини, А витамин за очи и секако чаеви за прочистување на цревцата за да излезете од дома 2 килограми полесни.

Да се сликате и да ми праќате слики бидејќи не сум со вас и немам појма како е расположење во МК.

И секако, журки по ваш избор, тука не се мешам. Имајте добро расположење, овдека ми фалите многу.


Среќа, луѓе. Тоа е битно.


Ве сака Александра Стефановска многу.

Адаптирањето не е едноставна состојба

Она што го научив кога одев на факултет е дека човекот не е лесно да се приспособи на нова средина, прв училишен ден, прв ден на факултет, прв ден откако ќе дипломира и ќе сфати дека за него во овој свет НЕ ГО ЧЕКА РАБОТА, првиот месец откако ќе ти замине најмилата личност во овој единствен свет и првите недели откако сфаќаш дека си на друго место на планетата и си осамен во коске!

Остала си увјек иста...

Ми недостигаш.
Сега реално го сфатив твоето отсутво и сфатив колку изгубив со тоа што те немам и ме остави.

Не сум бесна, не сум лута, само сум осамена, празна и САМА. Мислам дека прв пат до сега сфатив дека сум сама, без нејзината насмевка, поддршка, успешно туркање напред и без нејзината љубов.

Неможам да напишам реченица, неможам да објаснам колку ми се чувствата во некоја стота димензија која ме влече на страна, пак да сме сами, да се смееме, да ми ведрином почне дан.
Тој дел од мене секогаш ќе остане празен, нема веќе на нашиот начин да ти кажувам дека сум среќна, дека денес некој ми направил изненадување. Ништо нема НИКОГАШ ВЕЌЕ да биде исто во моето срце. :(

Дофатливи чувства

Животот е круг кој циркулира, не престанува, никогаш не престанува.

Животот е долг колку што ќе го направиш, колку што ќе се трудиш да го оствариш и прошириш на останатите ликови во таа твоја прикаска.

Го изгубив најпрекрасниот човек во мојот живот, мојата единствена и најголема мотивација да успевам, мојот храбар и борбен дух кој ме туркаше СЕКОГАШ напред, личност која ми внесуваше позитивност и ведрина додека мене ме тишти депресијата во која градот дише, а со него и јас. Но, мојот Генерал со целото свое постоење, зборување, ревносно борење и емпатично и ЖИВО реагирање како за моите чувства и случки, така и за секој кој ќе стапнеше во нејзиниот дом, е зашиена вечно во моето срце.

Мојот Генерал остави рана која никогаш нема да зарасне бидејќи не сакам да зарасне и никогаш нема да помине бидејќи откако мојот Генерал го напушти своето тело, сфатив една работа која вклучува во себе милион чувства кои имаат поврзани корени. Сфатив дека мојот Генерал секогаш ќе живее во мене, нејзините зборови ќе ме следат секогаш каде и да одам и никогаш нема да останам сама. И да останам сама, знам дека таа ќе ме чува, ќе ме гледа и ќе ме кара ако постапувам не многу пожелно.

Ќе продолжам таму каде што застана и мојот Генерал, со нејзината мисија за хуманост, добродушно егзистирање и темпераментна борбеност за оние што ги сака!

Секогаш ќе живееш во моето срце, моја намила бабичке. И секогаш во мене ќе те гледам тебе и ќе се трудам да станам каква што беше и ти.



Те сака твојот Капетан!